ปฏิรูปการเมือง..ต้องเริ่มที่นักการเมือง
ผศ.นุชฤดี รุ่ยใหม่
นิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
ไม่ว่าความเจริญทางด้านเทคโนโลยี ทางด้านข้อมูลข่าวสารในโลกและในประเทศไทยจะก้าวไกลไปถึงไหน แต่เนื้อข่าวของข่าวสารเมืองไทยก็ยังคงหนีไม่พ้นเรื่องเดิมๆที่น่าเบื่อหน่าย คือเรื่องการทุจริตของนักการเมือง ไม่ว่าจะเป็นข้าว ลำไย มันสำปะหลัง นมโรงเรียน สื่อการสอนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก เครื่องกรองน้ำ เวชภัณฑ์ ที่ได้ยินซ้ำซากไม่ว่ายุคไหนสมัยไหน สารพัดที่นักการเมืองไทยสามารถใช้ช่องทางเพื่อหาประโยชน์ใส่ตัวเองและพวกพ้อง
เมื่อนักการเมืองไทยยังคงวนเวียนอยู่ในวังวนของอำนาจผลัดกันชม ทุจริตคอรัปชั่น คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องการปฏิรูปการเมืองให้เสียเวลา เพราะไม่ว่าจะแก้กฎหมาย แก้ระบบ หรือแก้ปัจจัยไหนก็ตาม แต่ถ้านักการเมืองไทยยังไม่พัฒนาก็คงยากที่การเมืองไทยจะก้าวไกลไปกว่านี้
สาเหตุของการทุจริตคอรัปชั่น คงไม่ต้องกล่าวถึงเพราะมีรายงานการวิจัยมากมายจากอดีต จนถึงปัจจุบันที่พยายามหาสาเหตุ แต่ยังไม่มีแนวทางแก้ไขที่สำเร็จเสียที เพราะอาชีพนักการเมือง เป็นอาชีพพิเศษ เป็นกลุ่มบุคคลที่เป็นผู้เสนอกฎหมาย ฉะนั้นคงไม่มีนักการเมืองคนไหนที่สนับสนุนกฎหมายที่ลิดรอนสิทธิของตนเอง มีแต่ยกมือสนับสนุนทุกครั้งที่มีการพูดถึงการเพิ่มเงินเดือน ค่าตอบแทนสวัสดิการของตนเอง ซึ่งแนวทางแก้ไขการทุจริตคอรัปชั่นอีกวิธี และเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดคือการคัดเลือก คนที่เข้ามาเป็นนักการเมือง ด้วยรูปแบบต่างๆที่ไม่ใช่ใช้แค่คุณสมบัติการจบปริญญาตรีเท่านั้น เพราะปริญญาไม่ว่าจะกี่ใบระดับใดก็ไม่ได้รับรองถึงความสามารถ หรือคุณธรรมจริยธรรมเลย
นักการเมืองบางคนที่อยู่ในสภามานานจนกลายเป็นคนหลงยุค เอ่ยอ้างกลางสภาเสมอว่าเขาเป็นผู้มีความรู้จบปริญญาระดับต่างๆมาหลายใบ แต่ท่าน สส.ผู้ทรงเกียรติคงลืมไปกระมังว่า “การเรียน” กับ “การเรียนรู้” นั้นต่างกัน การเรียนคือการเข้าระบบการศึกษา อ่าน ท่องจำ สอบ ได้ปริญญา แต่การเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องเข้าสู่ระบบใดๆ แค่รู้จักพัฒนา และเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมหรือการกระทำ ก็ถือว่าการเรียนรู้ได้เกิดขึ้นแล้ว เหมือนกับปราชญ์ชุมชนในท้องถิ่นที่สามารถเรียนรู้เรื่องต่างๆ พัฒนาอาชีพ วิถีชีวิตได้อย่างยั่งยืน โดยไม่ต้องอาศัยการเรียน แต่นักการเมืองที่เรียนมามาก กลับไม่เคยพัฒนาพฤติกรรม ยังคงอภิปรายในสภาด้วยการอ้างข้อมูลเท็จ ข้อมูลบางส่วน ใส่ร้ายป้ายสี ส่อเสียด หรือตะโกนโหวกเหวก โวยวาย ในสภา ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
การคัดเลือกนักการเมืองน่าจะวัดแค่ความสามารถพื้นฐานก็เพียงพอ จะแปลกอะไรถ้าการสมัครเป็นนักการเมืองต้องผ่านการทดสอบ เพราะการเข้ารับราชการ หรือการเข้าทำงานในรัฐวิสาหกิจ เอกชน ต่างๆก็ต้องผ่านการทดสอบทั้งนั้น แต่ที่สำคัญในการทดสอบคุณสมบัตินักการเมือง น่าจะมีการใช้แบบประเมินเพื่อวัดความฉลาดทางอารมณ์ (EQ) เป็นหลัก มิฉะนั้นเราคงจะเห็นภาพนักการเมืองไทยท้าตีท้าต่อย ให้ของลับ พูดจาหยาบคาย หรือท้าพนันกันกลางสภาให้อับอายขายหน้าประเทศกันอีก
หลังจากนักการเมืองได้มีโอกาสเข้ามาทำงาน เพื่อรับใช้ประชาชนตามที่อ้างแล้ว น่าจะมีแบบประเมินเพื่อประเมินผลงานทั้งรายบุคคล รายจังหวัด และรายพรรค เหมือนที่ข้าราชการ หรือพนักงานในสังกัดอื่นๆต้องประเมินตนเองในแต่ละปีเพื่อการเลื่อนขั้นเงินเดือนอันน้อยนิด เมื่อเปรียบเทียบผลงานอันมหาศาลของคนทำงานบางคน คราวนี้จะได้เห็นกันชัดเจนว่ามีนักการเมืองคนไหนบ้างที่รับเงินเดือนจากเงินภาษีของราษฏร แต่กลับทำหน้าที่แค่ปกป้องนาย ต่อสู้เรียกร้องเพื่อประโยชน์ของนาย หรือเพื่อให้นายหมดมลทินเท่านั้น แต่ไม่เคยสำนึกถึงหน้าที่และความรับผิดชอบให้คุ้มค่ากับเงินเดือนสูงๆที่มาจากภาษีของประชาชนเลย
นอกจากนั้น นักการเมืองน่าจะถูกวัดด้วยแบบประเมินคุณธรรมจริยธรรม (MQ) และถูกประเมินโดยเปิดโอกาสให้ประชาชนได้แสดงความคิดเห็นได้อย่างเสรี เหมือนที่ในแวดวงการศึกษาสมัยนี้นักศึกษาสามารถประเมินผู้สอนได้ง่ายดายทางอินเทอร์เน็ต นักการเมืองหลายคนจะได้มีกระจกเงาเพื่อส่องการทำงานของตนเองว่าประชาชนในพื้นที่ ประชาชนทั่วไปรู้สึกอย่างไร เพราะหมดยุคสมัยที่นักการเมืองจะคิดว่าตนเองเป็นบุคคลสำคัญ เป็นเจ้านายแต่นักการเมืองคือผู้อาสาเข้ามาทำงานเพื่อรับใช้ประชาชนต่างหาก ฉะนั้นจึงน่าจะเปิดโอกาสให้ประชาชนตรวจสอบอีกชั้น ทั้งฝ่ายค้ายและ ฝ่ายรัฐบาล
และอีกประเด็นที่ผู้เขียนอยากเสนอแนะ คือการกำหนดอายุการทำงานของนักการเมือง น่าแปลกไม่ใช่น้อยที่ทุกอาชีพมีการกำหนดอายุการทำงานไว้หมด ไม่ว่าจะเป็น 55 ปี 60 ปี โดยเฉพาะข้าราชการที่เกียณอายุแค่ 60 ปี และสามารถต่ออายุราชการได้เพียง 5 ปีเท่านั้น ซึ่งบุคคลที่สามารถต่ออายุราชการได้คือบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญ เป็นบุคคลที่มีความสามารถเฉพาะด้านจริงๆ แต่อาชีพนักการเมือง เป็นได้ตลอดชีพเหมือนใบขับขี่โดยที่ยังเคยมีแบบทดสอบความสามารถ หรือแม้กระทั่งแบบทดสอบความจำเลย ประเทศชาติจะเป็นอย่างไรถ้าการบริหารงานตกอยู่ในมือของคนที่เริ่มมีความจำเลอะเลือนเพราะสูงวัย
จะมีประเด็นไหนบ้างที่นักการเมืองไทยยอมรับ และกล้านำไปปฏิบัติ ถ้าทำได้ประเทศนี้จะได้ลบคำถามหรือเปลี่ยนคำตอบที่ประชดนักการเมืองไทยว่า “ถ้านักการเมืองไทยทั้งหมดลงเรือในแม่น้ำ..แล้วเรือล่ม..ให้ทายว่าใครจะรอด”เสียที
ตีพิมพ์ครั้งแรกหนังสือพิมพ์มติชน วันที่ 19 ตุลาคม 2552

ท่องเที่ยว อ่านหนังสือ เรียนรู้อะไรใหม่ๆ

คาราวาน พงษ์เทพ เพลงเพื่อชีวิต เพลงป๊อบความหมายดีๆ ดนตรีเพราะๆ

romantic comedy

วิเคราะห์ข่าว สารคดี รายการท่องเที่ยว วัฒนธรรม

สารคดี เรื่องสั้น ประวัติศาสตร์ ท่องเที่ยว หนังสือพิมพ์ บทวิจารณ์การเมือง

ไม่มีใครรู้เวลาที่เหลือ รู้แค่เวลาที่ผ่านมา ฉะนั้น จงใช้เวลาทุกวัน ให้เหมือนกับเป็นวันสุดท้าย